WAAAROM doen we het onszelf en onze vriendinnen altijd aan? 'Nee schat hij belt je echt nog wel… hij is gewoon je nummer kwijt'. 'Hij heeft gewoon nog nooit een echte serieuze relatie gehad, hij moet even wennen aan het idee. Het komt wel.' 'Nee lieffie, hij gebruikt je echt niet alleen voor de seks, hij is anders!'. 

Hij is niet anders! Hij is je/mijn nummer niet kwijt. En hij hoeft geen serieuze relatie met JOU/MIJ. Klaar. Finito. En zeer waarschijnlijk draait het toch echt om de seks. Knoop het nou is in je oren. He's just not that into you.

I'm the rule not the exception. Au..

ik heb constitutioneel eczeem. Chronisch eczeem. Een huidaandoening waar je basically niet van afkomt als je volwassen bent. Kinderen kunnen erover heen groeien, 75% van de mensen die het hebben zijn onder de 20. So, to keep it short and simple; i'm fucked. 

Een jaar of 2 a 3 terug kreeg ik er last van, als klein kind had ik al eens eczeemplekken in mijn knieholtes en op mijn armen, maar dit was heftig. Mijn hele lijf lag open, in april 2009 werd ik dan ook opgenomen in het ziekenhuis. Ik werd ingepakt met verband dat elk uur nat gemaakt moest worden. Een proces wat me geestelijk sloopte. Alleen, zonder slaap en met veel jeuk heb je teveel tijd om na te denken. Het scheelde weinig of ik was overspannen geweest, al denk ik soms dat ik dat eigenlijk gewoon was. 

Niemand begreep mijn stemmingswisselingen, korte concentratie en veelvuldige gekrab. Daarnaast maakten de goed zichtbare plekken mij ook nog onwijs onzeker. En de hormonen die ik kreeg toegestopt… bah… Mijn bloed moest elke twee weken getest worden om te kijken of mijn lever en nieren nog wel functioneerden, nog een stressfactor erbij. Uiteindelijk heb ik mijn dermatoloog gezegd dat ik ermee kap. Geen medicijnen meer, geen ziekenhuis, geen prikken en geen bezoekjes meer aan hem. 

Ik dokter zelf wel. Ik ken mijn lijf en huid beter dan ieder ander. Ik voel eczeem aankomen en voel wanneer het minder word. O.k. de oorzaak is nog niet bekend maar ik wist wel dat die dermatoloog het ook niet wist. Alle testen waren al gedaan en ik kreeg steeds maar sterkere medicijnen waardoor ik nog vaker langs moest komen en ik nog meer verdronk in mijn eigen dalletje. 

Sinds ik gestopt ben met al die zooi en gesprekken gaat het stukken beter. Mijn huid is schoon (zo noemen ze het als je de eczeem niet kunt zien) en mijn humeur is beter. Nog steeds is mijn hormoonhuishouding niet op orde, allemaal verziekt door die pillenzooi. 

Een dermatoloog doet zijn werk echt wel goed en naar behoren, en iedereen met eczeem moet er ook zeker langs gaan. Maar genoeg is genoeg. Mijn laatste bezoek is al een jaar geleden en nog ben ik niet op het niveau als ik was voor de eczeem. Het haalt je onderuit. Je moet constant op je hoede zijn en smeren en poetsen, niet te vaak douchen, weinig parfum en make-up, geen wol dragen, niet teveel laagjes kleding. Alcohol droogt je huid uit dus na een avondje uit gelijk aan het water. 

Begrijp me goed. Ik voel me niet zielig. 

I did it again.

Afgelopen zaterdag werkte ik weer eens van 6 tot 12. Om 13 uur haalde mijn bestie me op. We gingen grocery shoppen! 's Avonds hielden zij en haar lover een housewarming voor alle vriendjes en vriendinnetjes en omdat hij moest voetballen werd ik haar slaafje of the day.

We hebben alle supermarkten van het dorp van binnen bekeken. Maar waren redelijk goedkoop uit. Yaay for us! Werkten niet voor niets allebei jaren in een supermarkt. Chippies, wasabinootjes, bitterballen voor in de frituur, bier, wijn, fris, thijsthee perzik en citroen. Oh ja! En nog spullen voor het avondeten en het ontbijtje op bed voor haar hubbie. 

Ik kocht nog een kindersurprise ei. Omdat het kan! Verkeerde week van de maand.

Ergens in mijn achterhoofd (ok ok top of my mind all freaking day) zat hij. Kans van 10 op 10 dat hij ook uitgenodigd was. Toen ik 's avonds bij mijn mama op bank plofte zag ik het niet meer zitten. Ik ga niet.  PLINGG (smstoon). 'ems!! hij heeft gezegd 'ik kom misschien wel, misschien niet' tot zo lieffie'. Shit.. nah dan kan ik net zo goed wel gaan, hoef ik me ook niet op te tutten want hij komt toch niet. YAAY!

Eenmaal aangekomen was ik blij dat ik gegaan was. Collega's, voetballers, ex-collega's het was er allemaal. Ik heb gezellig staan ouwehoeren met jan en alleman en plofte uiteindelijk met een glas wijn neer op een stoel. Plots zag ik mijn bestie aan de andere kant van de kamer springen en zwaaien, wijzend naar de gang. Ze riep geluidloos maar duidelijk lipleesbaar(?) 'HIJ IS ER!!! IN DE GANG!!!'

… 

Uhh? KUT! WAAROM had ik ookweer geen jurkje of rokje aangedaan maar mn freaking levi's. Oh.. mmm.. wel net gewassen dus een goede strakke kont. Yaay. Geen make-up. Geen spiegel in de buurt. Tandjes gepoetst? Geloof t wel… Wel parfum! mooi. Waar blijft hij nou? Oh ja. rondleiding. IEJJ!!! Waarom ben ik niet gewoon thuis gebleven. Ik ben met de auto… 'Nog een glaasje wijn ems?' uhh.. ja!! ik loop wel naar huis. screw die auto. Volgens mij is mn hart stuk. Oh nee, die keiharde knallen die ik hoor horen erbij, is dat wel gezond?!?  Ik ben blij dat ik zit.. 

Als hij binnenkomt zeggen we elkaar beleefd gedag. We wisselen nog een paar nutteloze zinnen als hij even naast me zit en daar blijft het bij. Ik probeer wanhopig mijn hart onder controle te houden… Dit moet heel het freaking huis toch kunnen horen!? DOE NORMAAL!! *Sigh* En realiseer me eigenlijk daarom later pas dat we voor anderen wel raar over moeten hebben gekomen. Iedereen weet tenslotte dat we hebben gedate. Het roddelcircuit had de vorige keer zijn werk gedaan, dat gebeurd mij niet nog eens! 

Aan het eind van de avond vertrekken er verschillende auto's naar de plaatselijke kroeg. Via sms vraag ik of hij ook gaat, Yess… Nu nog een lift. Voor de heenweg geregeld, terug kan ik wel lopen. Zo ver is het nou ook weer niet. Ik vind mezelf erg goed in prioriteiten stellen haha. Het is een vrij standaard avond vol pret, drank en lekkere dansmuziek. Gelukkig kan ik mezelf er toe zetten lekker los te gaan en niet te veel op hem te letten. (maar wel in het zicht houden uiteraard.. ).

Wanneer ik de kroeg uitstap rond 02:00 ben ik niet happy. We hebben weer maar 2 zinnen gewisseld en omdat ik erom vroeg kreeg ik een kus op mijn wang, wel met een glimlach! Ietwat tipsy besluit ik hem te bellen. Verbazend makkelijk babbelen we even en stelt hij me voor me thuis te brengen, hij is met de auto. Als ik heb uitgelegd waar ik ben (10 stappen van de kroeg vandaan, haha) bedenk ik me dat hij allang thuis had moeten zijn met de auto, maar hij komt toch echt! Ik ijsbeer heen en weer bij de rotonde en hop niet veel later naast m in de auto.

We besluiten nog niet naar huis te gaan maar rijden naar een industrieterrein aan het water met uitzicht op de lichtjes van Dordt (awhhh!!). Ik probeer niet te denken aan de dingen die gezegd en gebeurd zijn. Je zet je stoel wat naar achter en ik blijf rechtop zitten, bang om in slaap te vallen. Even rust ik mijn hoofd op je buik, voel me walgelijk thuis, en zit snel weer rechtop. Ik moet mezelf bijelkaar rapen en probeer met wat grapjes mijn gevoel te minderen. Je bent niet te lezen… Ik heb geen idee wat je denkt en weet niet meer wie zijn vingers als eerste in die van de ander verstrengelde. Ik smelt als je met mijn haar speelt en weet allang niet meer waarom het de vorige keer mislukte als je me zoent.

Nu vraag ik me af of alle vrouwen zo vergevingsgezind zijn? Of alleen ik. Met deze man. Normaal ben ik ook niet zo koppig en vasthoudend. Als iemand me afwijst weet ik niet hoe snel ik in mijn schulp moet kruipen. Maar nu voel ik me net een magneetje, ik weet waar ik heen moet en wil maar het gaat niet ! Hij is een magneetje dat nog draait en hij duwt en trekt me steeds heen en weer. Tegen zich aan en weer weg. 

Misschien is het wel even mijn 'onzekere ik' die spreekt maar ik denk wel eens dat ik het me verbeeld of verkeerd interpreteer, en dat hij niet geinteresseerd is in een meisje zoals ik. 

Maar aan de andere kant. Ik ben niet knap maar zeker niet lelijk. Ik ben redelijk slim, bijna hbo afgestudeerd. Lief. Zorgzaam. En als we samen zijn hebben we pret. Er is een vonk, die je denk ik niet kan voelen in je eentje. Ik ben toch wel het overwegen waard? 

Ik kan niets anders doen dan wachten. Wachten op de volgende housewarming en mijn weg de zijne weer kruist. 

Ik hou niet van begrafenissen en crematies. Ik weet nog dat mijn opa overleed.

Mijn opa was echt een toffe vent! De opa van mijn vader's kant had gevochten op de eilanden van Indonesie en daar ook mijn oma leren kennen, daardoor ben ik nu een grote sambal fan!

Door een ongeluk, volgens mij met een granaat, kon hij niet meer zo goed lopen en zat hij altijd op een stoel in de hoek van de kamer als we kwamen. Hij overleed aan een hartstilstand in de auto, met mijn oma ernaast.

Mijn familie houd ervan om met een knal het leven uit te gaan geloof ik. Mijn andere opa overleed namelijk in een restaurant, ook aan een hartstilstand. Hij ging even naar de W.C. en 'was zo terug' zei hij tegen mijn oma. Die opa was echt zo'n statige man, iedereen in Sliedrecht kende hem. Ik had nog nooit zoveel mensen bijelkaar gezien als op zijn begrafenis.

Ik heb ze allebei gezien, de kist was open, en weet nog precies hoe ze eruit zagen. Ik vond het maar raar; mijn ene opa niet in zijn stoel. En de andere opa zonder sigaar..

Sindsdien heb ik ook nog 2 tantes moeten zien gaan maar voor de rest was ik aardig gespaard gebleven. 

Tot na mijn vakantie. Ik ben een vriendinnetje kwijt. Ze was niet ziek, en nog maar 25 jaar.

Toen ik haar zag liggen wist ik niet hoe snel ik de kamer weer uit moest. Ze sliep gewoon!!! Totaal overstuur verklaarde ik mezelf voor gek dat ik was gaan kijken. Zo'n jong meisje is toch heel wat anders dan een rimpelsaurier. 

Ik huil niet snel in het openbaar en kan het vaak aardig verbergen maar als andere mensen gaan, dan gaat Emmy ook. Wat me nog het meest deed was toen het schoonzusje aan het woord was. Ze zei 'Je was echt mijn zus'. Dat herken ik wel, ik zie mijn schoonzusje ook meer als een vriendin en zus dan als een aanhangsel van mijn broer. Ik moet er niet aan denken om haar te verliezen… en om te zien hoe mijn broer haar verliest. Bah.

Ik ken de bijbel en weet ongeveer hoe de strekking is van het hele verhaal. Allemaal geleerd op school en van oma/opa. Maar ik heb toch altijd wel flink wat moeite met van die rouwadvertenties waarin staat dat 'god heeft ons engeltje tot hem genomen' of iets in die trant. Ik krijg hier vast wel wat boze reacties over maar ik vind het hypocriet. Een mama en papa hebben toch net zoveel recht op hun kind zien opgroeien als Hij.

Daarnaast heb ik wel een diep respect voor mensen die onvoorwaardelijk geloof hebben in zoiets. Mijn ex schoonvader was dominee en runt nu Kerk in de Kroeg. Of Kroegkerk or whatever, in Sliedrecht. Als ik bij hen thuis kwam voelde ik me altijd zo intens welkom. Hij en zijn vrouw hadden een manier van met mensen omgaan wat ik echt reuze kan waarderen. 1 van hun dochters had dat trouwens ook. Net of ze dwars door je heen konden kijken. Ik weet nog dat ik er was met oudjaarsavond. Er zat een hele groep mensen en toen gingen we bidden. Iets waar ik TOTAAAAAL niet van hou. Ik kan niet stilzitten, hou niet van mijn ogen dicht doen en kan ook niet stil zijn maar toch voelde ik me redelijk op mijn gemak. Ook voor mij werd er gebeden maar ik hoefde niets te zeggen. Het was niet zo verschrikkelijk als ik me had voorgesteld, had er achteraf ook best een goed gevoel over. En ik vind dat 'groep-zijn' altijd wel mooi.  

"maybe it's time to be clear about who I am. I am someone who is looking for love. Real love. Ridiculous, inconvenient, consuming, can't live without each other love. "

Carrie Bradshaw episode 20 season six.

Jaja.. ik weet het wel. Wie zoekt naar liefde, geluk of voldoening vind het niet. Je zult pas vinden als je klaar bent om te ontvangen. I know the drill. Nobody will love you if you cannot love yourself.

Bladieblabla. Na mijn laatste lange relatie zat ik aardig goed op de rails. Had eindelijk eens gekozen voor 'mij' en niet voor het 'wij'; dat laatste is namelijk echt een emmy-ding.

Eczeem was zo goed als weg. Yeey for the looks!

Bijna afgestudeerd. Yeey voor stadium in het leven waarop ik zit.

Yeey voor mij in general!

Oh en ik ontving.. een week later een telefoontje. Lekker de boot afgehouden. Deze Zee heeft al genoegen oceanen bevaren om te weten dat Bootycalls bestaan, xc3xb3xc3xb3k verdekt opgestelde bootycalls.En deze man heeft bindingsangst. Een ziekte waar ik ziek van kan worden, sterker nog; ik ben er allergisch voor. Vroeger wilde ik ze redden.. nu ga ik ze uit de weg. I am too damn old to save your sorry ass…

Het nadeel van een 'Zee' zijn is dat als je eenmaal ergens doorheen gaat (de welkbekende muur, noem het een dijk als je wilt) je er dan ook echt voor gaat. De stroming hou je niet meer tegen.

Inmiddels is de stroming soort van gestopt met behulp van een legioen aan zandzakken. (lees: Vriendinnetjes..) en een nog grotere muur. En de welbekende 'schrijf-het-van-je-af-blogs'.

Maar 's avonds alleen in bed.. of zoals gister als ik tegen hem aan loop in de supermarkt dan voel ik me toch net als het jongetje met zijn vinger in de dijk.

Daar sta ik dan.. met man en macht de stroming tegen te houden. En dan voel ik me toch zo ontzettend klein.

People say 'everything happens for a reason'.

These people are usually women. And these women are usually going through a breakup.

It seems that men can get out of a relationship without even a goodbye, but apparently women either get married or learn something. 

Na een aantal stuk gelopen, in mijn ogen serieuze, relaties; krijg ik steeds vaker de vraag 'Wanneer neem je nu eens een goede jongen, eentje waarmee je samen kunt wonen'

Net alsof je er 1tje koopt in de supermarkt. Je loopt naar een vakkenvuller en zegt. 'Hey! ik val op donker haar, donkere ogen. Goed gebouwd. Liefst sportief en/of creatief. Intelligent. Een mannelijke man met een eigen mening. Welk pad staan die?'

Vakkenvuller: 'Bij internationaal, kniehoogte.'

Ik: 'oh maar hij moet wel wat langer zijn dan ik hoor.'

Vakkenvuller: 'Zelfde pad. Paar meter naar links, bovenste plank.'

Shit… ik ben mijn bonuspas vergeten. Nahja.. dan haal ik hem maar na het weekend op.

Do women think too much…?

In hokjes denken… iedereen zegt altijd 'ik ben niet in een hokje te stoppen'.
Nou ik wel! Ik ben een doos.. tuttig. Dol op kleding, schoenen en tassen.
Ik rook niet. Drink wel. Ga graag uit. Blijf ook graag alleen thuis achter de tv. Ben vrij vrolijk aangelegd maar ook wel eens mega cranky. Oehhh! En ik heb de neiging om redelijk dramatisch te schrijven.
Zoo.. al zeker vijf hokjes.

Zaterdag probeerde iemand mij te versieren door te vertellen dat mijn ex al andere meisjes aan het daten was. Ik vond hem vrij origineel. Wees nou eerlijk; het blijft een aparte openingszin. Maar ben er toch maar niet op ingegaan, ook al had ik aardig wat drankjes op en was hij niet onaantrekkelijk; het is een beetje sneu… toch?

Vandaag per toeval aan het smsen geslagen met de ex in kwestie en daarbij stuurde ik 'Toch grappig dat je weer terugkeert naar dat soort meisje. Ik blijf een rare snuiter tussen die vreemde vogels'.

Boos smsje terug wat erop neer kwam dat ik mezelf niet moest blijven vergelijken (met die vreemde vogels. Edit door redactie ^.^).
Maar dat gaat vanzelf! Ik doe het sowieso al vrij snel. Maar zelf al doe ik het niet, wezen alle bekenden van ons er wel op. We waren een apart stel.
Vroeger vaker voor broer en zus uitgemaakt dan voor een potentieel liefdesduo. Wat mij natuurlijk nog meer uitdaagde om hem toch ooit te vangen

Door zijn vrienden werden regelmatig anecdotes verteld over de eerste keer dat ik over de vloer kwam. 'HUWWHHH???' Was de 1e indruk. Dat zegt toch genoeg?

Maar van xc3xa9xc3xa9n vriend heb ik te horen gekregen dat zijn verbaasde reactie positief was. Hem mis ik nog steeds.

Al denk ik dat ik voor de breuk veel van zijn vrienden inmiddels voor me gewonnen had vind ik het vervelend dat ik niet in het rijtje van vreemde vogels pas. Je word waarschijnlijk toch 'dat meisje waar je ooit mee had… je weet wel.. die met die tasjes' (al ben ik wel trots op mijn tasjes!)

Is het waar dat vrouwen teveel kijken naar hoe ze ergens bij passen? Moeten we niet gewoon accepteren hoe we zijn en hoe de rest is?
Misschien een moeilijke vraag voor een vrouw; want volgens mij is het een 'flaw' van iedereen onder ons.

Of misschien moet ik het eens omdraaien en kijken naar wat mij meer bijzonder maakt dan hen..

Ik durf te zweren dat mijn tasjes, en zeker mijn schoenen, mooier zijn..

Is my idea of a relationship old-fashioned?

Bij mijn vriendinnen en mij is er wat opgevallen de laatste jaren.. Mannen vinden het ongelooflijk hip om te zeggen 'Zullen we het rustig aan doen?'
Dat betekent dan niet dat ze niet met je het bed in willen.. maar vooral dat het ontmoeten van de vrienden en ouders, en het woord 'relatie' gebruiken op een laag pitje wordt gezet. Of eerder: It's just not happening..

Nu heb ik opzich geen probleem met mijn definitie van rustig aan doen. Maar wat is de definitie van 'rustig' bij de man van nu?

Waarom mag een vrouw niet meer aan haar vriendinnen vertellen hoe lekker hij zich kleed, kan koken of zoenen? Sinds wanneer worden je dates grote geheimen? Waarom moet je met beide voeten op de grond blijven staan en mag je niet meer genieten van paar dagen op de roze wolk?

Tegenwoordig staat daten voor mij gelijk aan stress en onzekerheid. Even wat duidelijkheid.nl is lastig te krijgen van die 'rustige man van nu'. Wees vooral niet te serieus, kijken hoe het loopt en niet aan de toekomst denken zijn de slogans van nu. Ohh en de klassieker 'Ik ben het niet waard'. Door al deze opmerkingen zijn wij niet meer in staat de echte 'ik' te tonen. We worden de stoere, zelfverzekerde, sexy vriendin. We kunnen dealen met het casual contact. De vage smsjes en de spannende ontmoetingen. Terwijl we thuis het onzekere kleine meisje zijn dat uren naar haar telefoon staart en met vriendinnen txc3xb3ch stiekem overleggen wat er teruggestuurd moet worden. 

Waarom is het voor een man zo moeilijk om een vrouw in zijn leven te passen?

Of is het allemaal onderdeel van zijn bindingsangst. Zien of de vrouw knokt en bloed voor hem en dan wellicht dat hij ook toegeeft..

Had ik gewoon moeten zeggen wat ik echt voel? Had ik gewoon moeten zeggen 'ik vind je meer dan leuk'. ?

Ik zweefde op een roze wolk.. Tot het moment dat ik voor mn kast stond.
Een kast vol.. maar niks om aan te trekken.
Ik heb wel 10 verschillende outfits aangehad voordat ik weer terugging naar de allereerste. En hetzelfde ritueel met mijn schoenen… en tas..

Aangekomen bij zijn huis sloeg de stress dan eindelijk echt toe. Een vriendinnetje onder speeddial wist me in 20 minuten tot rust (en tot de deur) te praten. Toen hij de deur opendeed zag hij eruit als..
een lekker hapje.

Een lekker hapje dat 5 minuten eerder nog lekker lag te slapen op de bank. Haar niet gedaan. Joggingsbroek aan met zo'n trui met capuchon. Ik keek naar mijn veels te dure Geuss schoentjes en glimlachte.. Wetend dat hij die waarschijnlijk net zo zou waarder en als mijn Chanel make-uplaagje.

De spanning gleed van mijn schouders en het voelde alsof ik er al jaren kwam. Belachelijk offcourse. Hij kookte mijn favo eten, zonder het te weten. En kwam niet aan met een suf toetje, want zonder dat hij het weet; ben ik 1 van de weinige vrouwen die toetjes niet graag eet.

Ergens in een hoekje, waarschijnlijk met opzet net binnen mijn zicht, lag een film met J. Depp. Naast mijn date waarschijnlijk de meest aantrekkelijke man op aarde. Ik heb misschien 10% van de film gezien. Het eten en zijn mond leidden me teveel af.

'Uitgesteld genot is het summum van volwassenheid.' … sure..
maar een sappig hapje laat je je niet voorbij gaan… toch?

Twee weken later is het alweer over. Mijn Geuss schoentjes en Chanel laagje nog steeds even perfect, maar blijkbaar niet gewaardeerd.

Het enige wat ik nu voel is angst.. Het is lastig te weten wanneer je moet vechten voor iemand of het moet laten gaan. Had dit echt iets kunnen worden? Mijn hele lijf schreeuwt 'ja' en niet alleen om zijn passionele zoenkunsten en de manier waarop mijn kniexc3xabn het willen begeven als hij me aanraakt.
Het gaat meer om de 'after feelings'. Ik heb het gevoel dat ik nu iets misloop. Een drive om te vechten als ik nog nooit heb gehad.
De typische vrouwelijke onzekerheid maakte me sprakeloos toen de affaire eindige. Maar goddamn what to do now!?

Ik ben niet het type meisje dat belt/smst en wanhoopt. Daar ben ik te oud voor.

Maar is dit niet het moment waarop ik heb gewacht? Loop ik nu te hard door zonder achterom te kijken?